RÊBER APO

Îro 14'ê Tirmehê ye! Îro roja destpêkirina rojiya mirinê ye; ku di pêvajoyeke wisa de ya ku di şexsê şehîdên me yên berxwedanê de dihat xwestin rûmeta mirovahiyê û her tişt were qedandin, gava ku ji bo xelasiya her tiştî tenê û tenê çekek û rûmetek mabû ku ew jî danîna canê xwe yê di berdêla her tiştî de bû, bi biryardariyeke mezin dest bi vê çalakiyê hat kirin da ku tiştê pêwîst divê bihata kirin, pêk bînin.

Bandorên zincîrî yên destpêkirina çalakiyeke wisa di kêliya herî krîtîk de—ku hevalên wekî Kemal, Heyrî û Akîf pêşengiya wê dikirin—li dijî wê ferzkirina serobinbûnê û li dijî pêleke xerab a teslimiyetê, gava ku em ber bi rojên me yên îro ve tên, çêtir tên fêmkirin û encam jê tên derxistin. Ji bo çalakiyên bi vî rengî û kesayetên wan, mirov dikare gelek tiştan bibêje. Jîngeha ku çalakî tê de pêk hatiye, armancên wê û rêbaza wê bixwe, mirov dikare ji aliyên cuda ve binirxîne.

Di rastiya gelên Rojhilata Navîn de, di bin rûyê ol û mezhebên cuda de, em dizanin ku di rûbirûbûna zilmên herî hov de, wekî encameke bawerî, vîn û biryardariyê, can bi hovîtî hatine girtin; lê tevî vê yekê, lehengên wisa mezin wekî kevneşopiyekê heta roja me ya îro di bîra civakê û di jiyana wê de bibandor bûne. Di vê rabirdûya dîrokî de yên hatine şewitandin, yên li sêpiyan hatine xistin, yên di qazanan de hatine kelandin, yên çermê wan hatine rûkirin, yên hatine çarmîxkirin û yên ji zinaran hatine avêtin hene. Gelên ku di qirkirinê re derbas bûne hene; û di wateyekê de ev dîrok, dibe navê wê rastiyê ku bi têkoşîneke wisa navendî, mirovahî çi ye û çi nîne, an jî divê çawa bibe û çawa nebe, bixwe mînak dide tevahiya mirovahiyê. Dîroka olan, dîroka gelan û dîroka siyasî bi mînakên hov ên bi vî rengî tije ye. Tiştê ku di nav PKK'ê de pêk hatiye û divê di rûpela erênî ya vê dîrokê de were nivîsandin ew e ku; mirov bikaribe hêza nîşandana helwesteke mezinahiya xwe nîşan bide her çend şert û merc û serdem li dijî wan bin jî  ev helwest alîgira edalet, rastî û azadiyê ye,. Heke gotineke wisa hebe, tespîtkirina rast a têkilî û nakokiya vê gotinê ya bi serdemê re, teqiz lîberekirina vê rastiyê li serdemê û nîşandana hêza kirina vê yekê ye, berdêla wê çi dibe bila bibe. Gava ku ev hat nîşandan, ev dibe bûyereke berxwedanê ya ku hesret jê re tê kişandin, dibe bûyereke pêngavê û partiyê; lê heke neyê nîşandan, wekî ku di gelek mînakan de tê dîtin, nabe ku mirov xwe ji windabûnê rizgar bike û ev yek dibe îfadeya ku mirov nikaribe azmûna xwe bi serkeftî bide. Ji ber vê yekê, mirov divê bibîne ku pêngaveke ku di berbangeke gengaz de divê were avêtin—ne tenê ji bo gelekî, lê ji bo rastiya gelên Rojhilata Navîn ku destkeftiyeke diyarker a mirovahiyê jî temsîl dike—di vê yekê de veşartî ye.

Rewşa jiyan an nejiyana PKK'ê êdî gihîştiye nuqteyeke wisa ku wekî pêşengên berxwedanê jî bi rengekî pir baş anîne ziman, tu çareyên wan ji bilî danîna canê xwe nemane. Dîsa wekî ku pêşengên berxwedanê bi xwe jî anîne ziman, her çend ew ne dildarên mezin ên jiyanê bin jî, tenê wekî pêdiviyeke rêzgirtina li hemberî vê daxwaza jiyanê, tu çareyên wan ji bilî danîna canê xwe tune ne. Azmûneke mezin e; di cih de biryardayîn, bi heman pîvandinê watedar e.

Heke em hîn zêdetir şonkarek bikin (konkret bikin); îro roja biryardanê ye ku ji bo welatekî, ji bo gelekî û heta ji bo mirovekî jiyan çi ye û çi nîne. Jiyîn çi ye, divê ev çawa bibe û mirov divê bizanibe ka çawa xwe di ber de feda bike. Ev pir girîng e. Amed di nav tariyeke ziftî de ye, di nav nifiran de dijî, lê vebijarkeke din a jiyanê jî heye. Heke li ser navê jiyanê gotina dawî nehatibe gotin, nexwe divê were nîşandan. Divê teqez hinek rabin û xwedî li vê mirovahiyê derkevin, li welatekî—bênav be jî—ji vê gelî re bibêjin "şêwazekî din ê jiyanê heye". Ev, rojeke wisa û biryarek wisa ye. Ev tişt pir û pir girîng in.

Li vir mesele ne çend kes in. Li vir mesele ew e ku di nav rastiya dîrokî de parzûn bûye û di nav gelekî de ku bi xeraptirîn şêweyî qedandin tê de dihat jiyîn, li ser navê kesên ku cesareta gotina "ez mirov im" nîşan didin, bi şiklekî ku jê re PKK tê gotin, ji dilê resen û ji hişmendiya resen a kesekî wêdetir, di hawîrdoriyeke wisa tevlihev de derketinek pêk were. Ev derketin, ew derketin in ku kesan mezin dikin. Ev derketin, çawa ku derketinên dîrokî ne, her weha derketinên olî ne, neteweyî ne, siyasî ne û exlaqî ne. Derketineke bi vî rengî li ser zemînekî wisa hatiye şînkirin. Ev dîrok û rastiyên rojê her çend li dijî me bin jî, dibe biryara gotina gotineke mezin li ser navê mirovahiyê. Wate û girîngiya vê ev e.

Ev dîrok dê were zanîn, ev dîrok dê were fêmkirin; gava ku ev dîrok wekî kesayetiya milîtanekî tam xwe bimeşîne, wê çaxê dilsozî dê di cih de be û dê were gotin ku tiştê pêwîst hatiye kirin! Van hevalan, gava ku bi bîranîna navê me wasiyeta xwe dihiştin, dizanibûn ku wan em di bin çi erkekî giran de hiştine û bi rengekî pir eşkere digotin ku tiştê herî girîng li vir ev e. Gava ku mirovek hebûna xwe ya herî hêja, bi dijwarî wisa datîne holê û ji hinekan re wasiyeta xwe dihêle, ev ji bo yê ku li dû dimîne tê wateya ketina bin barekî herî giran. Heke ji bo berxwedanê tenê û tenê ji bilî mirinê tu vebijarkek nemabe, ev di heman demê de nîşaneya lawaziyeke mezin e jî. Ji ber ku, ji bilî mirinê tu şêwazê berxwedanê tune ye. Heta fersenda gotina gotinekê jî nehatiye hîştin. Ev tê wê wateyê ku êdî ji niha û pê de berxwedan dê bi awayekî dijwar mezin bibe, fersendên berxwedanê hema bêje ji bilî hebûna can û helandina wî, tu şêwazekî din ê wê nemaye.

Paşeroja vê dê çawa were anîn? Li gorî wasiyeta ku hatiye hîştin, di nav deh salan, bîst salan de tu dê çawa bibe xwediyê çalakiya ku dawiya wê serkeftin e? Ev berxwedana mezin bi rastî bi vê baweriyê ye û wasiyeta wê jî bi vê şertê ye. Divê mirov vê pirsê pir caran û di cih de ji xwe bike: Kî dê xwedî li wasiyeteke serkeftinê ya ku wisa hatiye ferman kirin derkeve? Wateya xwedîderketinê, şêwazê şer ê ku serkeftinê tê de pêkan dike, berî wê amadekariya şer, fersendên şer, rêxistina şer dê ji aliyê kê ve û çawa werin avakirin? Ne tenê fêmkirina vê, şert û merc çi qas giran dibin bila bibin—çi zindan be, çi çiya be, çi qadên din bin—dîsa jî dîtin û gihandina van fersendan, meşandina vî şerî ya bênavber û di encamê de gihîştina serkeftinê ye! Pêdiviya wasiyetê ev e! Li vir divê mirov cidî be, divê mirov samîmî be.

Em berpirsiyarê bîranîn û wasiyetê hatin kirin. Berxwedana zindanê, şehîdên mezin ên berxwedana zindanê, şehîdên PKK'ê ne. Nexasim, nirxandina kesên ku di nav van berxwedanan de herî zêde ked dane û heta bi xwe anîne ziman ev e; dibêjin "zêde mezin nekin, fersendê nedin mezin kirinê jî". Berxwedana zindanan, berxwedanan çiya, berxwedanên siyaysî û leşkerî di cewher de ferqên pir mezin nîşan nadin, lê cudahiyên wan ên şêwazî hene. Kesên ku vê rastiyê bi hemû aliyên wê ve dijîn, dizanin ku jiyana derveyî welat hîn bêtir zehmet e; heke bi rastî bijîn, ew dizanin ku qada jiyan û têkoşînê ya li wir ji şert û mercên zindanê hîn bi êştir e. Şert û mercên çiyê jî zehmetiyên xwe yên taybet di nav xwe de dihewînin. Ji ber vê yekê, ji bo kesên ku rastiya PKK'ê bi hemû aliyên wê ve dijîn, cudahî ne pir girîng in û berxwedanên wan li her derê pir biqedr in, di heman rûmetê de ne.

Wekî parçeyekî vê, madem li ser navê berxwedana zindanê û şehîdên wê derketineke tê kirin, dirûşmek tê gotin; nexwe di vê mijarê de jî ji bo ku ez giştî hinekî din bi kîtekît şirove bikim û heke nezelaliyek hebe, wê zelal bikim, min digot ku gotina hin rastiyan ji bo xwediyên vê berxwedanê bi tevahî pir girîng e. Heke xwarbûnek hebe, heke xiyanetek hebe, ev çi ye? Gelo em di nav vê de ne, an li dijî wê ne? Têkoşîna li dijî vê çi qas hat kirin? Xeflet çi ye, tevlîbûn çi ye? Redkirin çi ye, pejirandin çi ye? Bêguman bersivandina van pirsan, yek ji erkên herî bingehîn ên hevalan e. Çawa ku erka hemû partiyan e, nexasim erka pêşîn a kesên ku vê rastiyê wekî goşt û neynûk bi hev re dijîn e. Çawa ku ev erk li hemberî tevahiya partiyê tê pêk anîn, bi taybetî jî bi rengekî hêstiyar zelalkirina helwesta xwe ya di vê mijarê de, ka ew li ku derê ne û gihandina wê ya bi îfadeyeke cewherî, deynê stûyê wan e.

Yên ku di dîrokê de dibêjin "ez jî heme", ew kes in ku pir baş dizanin ku divê bi vê hişmendiyê û bi vê tûjiya vînê ber bi pêşerojê ve bimeşin, ew kes in ku dilê xwe ji bo vê pir baş amade kirine. Ew kes in ku şêwazê lêdanê bi rengekî ku bi tevahî pêkan bike, birêkûpêk û bi hêz kirine. Em ê ji niha û pê de li ser vê bingehê pêşengiyê bikin. Em ê vê wateyê bi tevahî bidin meşîna we ya di nav PKK'ê de û em ê vê mîsoger bikin. Pêdiviyên gora ku ji gelê me re hatiye dayîn dê wisa werin cih. Gelê me dê ji bo şerê xwe yê resen wisa were rakirin û meşandin. Bi vê şêwazê, em ê her demê bêtir îspat bikin ku soza me ji mirovahiyê re dayî ev e; em ê nîşan bidin ku em ne rastiyeke piçûk in, em ê îspat bikin ku em her wekî rastiya mirovahiyê, rastiyeke wisa ne ku ji mirovahiyê re pêwîst e. Li ser vê bingehê, em careke din soz didin ku em ê vê biryardariya mezin û yekîtiya çalakiyê ya têkoşînê, teqez bi serkeftinê tacîdar bikin!...

Ayrıntılar

Görüntüleme: 143

Rêber APO

Di çîroka Mem û Zînê de jî tevî ku her du alî jî zarokên axayan in, ev evîn pêk nayê; ev rastiyeke Kurdan e. Ev nîşan dide ku di sedsala 16 û 17’an de bihevrebûn û evîn çiqasî zehmet e.

Gelo hûn çawa dibêjin di jîngeheke ku dagirkeriyê evqasî rûxandiye û cihekî ku kesayet evqasî hatiye xistin de ev ê çêbibe? Yek jî di pêvajoya ku Ehmedê Xanî tê de jiyaye de, taybetmendiyên Kurd gelekî zindî ne. Di wir de tu asîmîlasyonek û bi vî rengî dagirkirineke çandî nîne. Begatiyên Kurd ên heta dawiyê serbixwe hene. Evîneke ku li ser vê bingehê bi pêş neketiye, hûn ê çawa di bin dagirkeriyeke giran de, di mercên ku kesayet tune dibe de û her wiha di pêvajoya bêkesayetkirina herî mezin a serdema me de, di civakeke wekî ya me ya gelekî paşvemayî de serbixin? Hûn ê çawa xwe bigihînin evîn û hezkirineke hêsan?

Ez bi hevaltiya xwe ve girêdayî me. Ez bi hevaltiya jinan ve jî girêdayî me. Lê belê hîn jî em şerê vê yê mezin dimeşînin. Em nirxên ku em di rêya wan de şer dimeşînin dizanin. Em di mijara evînê de jî, di mijara jinê de jî çi dikin baş dizanin. Ger ew di vê pêvajoyê de bisînor be jî, çawaniya şerekî azadiyê yê wiha, heta artêşbûna wê dijîn; ev rewş nîşan dide ku bingehekî mezin ê evînê hatiye pêşxistin. Yên ku biaqil in dikarin şîroveyên xwe bi pêş bixin. Ji ber ku di vir de jina xwedî hêz û zilamê xwedî hêz derdikeve. Di têkiliya xwedî hêzan de jî bihêzbûn derdikeve. Hûn ê rê bidin van hemû tiştan. Evîn pirsgirêka xwe-têrkirina du kesan nîne. Bihevrebûneke di asta neteweyî de ye.

Mirovahiya pêşverû re hevgirtin e, xwe bi mirovahiya pêşverû ve dayîna qebûlkirinê ye. Rûxandina astengên feodal e. Derbaskirina hestên biçûk, malbatgerî û eşîretgeriyê ye. Di asta neteweyî de gihîştina hêza mezin a hezkirinê, zanebûna wê û rêxistina wê ye. Gihîştina rêxistina partiyê ye û di serî de jî gihîştina rastiya partiyê ye. Bi hemû aliyên xwe pêşwazîkirina rizgariya neteweyî û civakî ya welat e. Ger we ev sînor derbas kirin, hestên we jî û evînên we jî mezin in. Ger hûn hîn nehatibin van sînoran, em nikarin li Kurdistanê behsa evînan û hestan bikin. Bi tenê mirov dikare li wir behsa xulamtiya dagirkeriyê, têkçûn û pîsitiya wê bike.

Lê belê dema ku hûn bixwazin evînê bijîn, gelo ma hûn çi dikin? Cerdevan bi pereyên ku ji cerdevaniyê girtine, zewaca duyemîn dikin. Ji bo ku jina duyemîn bistînin, kar dikin ku pereyan peyda bikin. Encama vê jî dibe xiyanet. Zuriyet jî, zilamtî jî evqasî bi hev ve girêdayî ye. Ez vî tiştî ji xwe dernaxim, ev rastiyên ku kesên dixwazin bifikirin nikarin piştguh bikin in. Me di rizgariya jinê de derfetên yekîtî, nîqaş û meşê pêş xistin. Wekî berê ew zilamên ku ji serdestiyê zêdetir tu tişt ferz nedikirin nînin. Zilamên ku bikaribin bibin rêheval hene. Me serkeftineke wiha bi dest xist. Dibe ku hinek ji we ji vê yekê têr nebin. Lê belê ger hûn li dîrokê û rastiya civakê temaşe bikin, hûn ê baş fêm bikin ku em dixwazin çi bibêjin. Me zemînên rast ên hestên we afirandin. Me riya rast a hestyariyên we yên ku dê çêbibin nîşan da. Nirxekî mezin bidin vî tiştî. Ev destkeftiyên gelekî saxlem in. Vî tiştî bilindtir kirin û serkeftin pêkanîn şerê me yê mezin e. Rizgariya evînê jî, jinê jî, zilam jî bi vê ve girêdayî ye.

Hûn wisa bawer dikin ku em di van mijaran de zêde bi kûranî nafîkirin. Hûn welatparêziya min dizanin; ji hemû taybetmendiyên xwezayê yên zindî û nezindî, em ji nêrînekê bigirin, têkiliya cîraniyê ya ku bi qasî min jiyaye, heta têkiliyên min, ez nikarim pêwendiyê bi vê mijarê re nekim. Hûn şansekî bi du peyvan ê pêşketinê nadin têkiliyên xwe. Keç û zilamên herî navdar jî li gel we bin, roja duyemîn hûn ê ava wan derxin. Lê belê yê ku jin û zilam bi pêş xistiye em in. Tu Kurdek di vê mijarê de şansê avakirina zemînekê nade jina azad. Li holê ye ku zilam û jinên Kurd ên herî navdar ji azadiyê çi fêm dikin û çi qasî azad in? Lê belê ezmûnên me û hinek pêşketinên me yên ku me derxistine holê hene. Ez nabêjim ku min her tişt afirand, lê belê tevgera rizgariya jinê ya ku em dixwazin bi pêş bixin heye. Ez nabêjim bi hemû tiştên xwe ve temam e, serkeftin misoger e. Lê belê tekoşîneke li pêş çavan heye. Rêxistina vê jî her diçe bi pêş dikeve. Ev karekî tenê bi min ve pêk were nîne. Ev şerê hemû kadro, gel, jin û zilaman e. Me tiştên ku diketin ser milên me kirin, hîn jî em dixwazin afirîner bin. Ez dikarim diyar bikim ku di nava heft salên derbasbûyî de, bi taybetî me dahûrandinên kûr bi pêş xistin. Di nava çend salên dawiyê de jî me berfirehiyek da vê mijarê. Li gel vê jî em ber bi xwedîhêzbûna pratîkî ve jî diçin.

Ev pêşketin tenê di asta Kurdistanê de nîne, di asta navneteweyî de jî girîng e. Erkeke me heye ku em vê pêşketinê pêşdetir bibin. Pirsgirêka jinê pirsgirêkeke ku her roja derbas dibe, di cîhanê de her diçe derdikeve pêş. Em partiyek in ku bi şoreşa Kurdistanê ve armanc dikin ku bersiva herî mezin bidin vê. Ew kesayeta ku di nava partiya me de azad dibe çareseriyeke mezin e. Asta azadiya di nava partiya me de, misoger asta azadiya jinê jî derdixe holê. Ev yek wekî ku tê bawerkirin hîn zêdetir piştgiriyê dide şoreşgerî û azadiya civakê. Di cihekî de bi qasî ku jin azad bibe, civak jî azad dibe. Em ji bo vê kûrbûneke wekî “bi qasî ku kesayet azad bibe, di têkiliyên jin û zilam de jî wekhevî û azadî bi pêş dikeve” didin qezenckirin. Pêwîst e em balê bikişînin ser vî aliyê PKK’ê jî. Em derfetê nadin ku şoreşa me taybetmendiyên xwe yên feodaliyê girantir bike û bibe şoreşeke ku di bin serdestiya zilam de bimeşe. Hîn ji wê zêdetir, em derfetê nadin ew taybetmendiyên kesayetê ku kapîtalîzmê cihê kiriye û derfetê nadin taybetmendiyên serdestiya zilam jî.

Em bawer dikin ku me di bihevrebûna jin û zilam de, di zemînekî ji bo azadî û wekheviyê re vekirî de PKK pêş xist. Em nirxekî mezin didine xwe ku em vê rêgezê baş di pêş çavan re derbas dikin û bi pêş dixin. Misoger him rêgez û him jî pêkanîna rêgezê heye. Li gorî vê jin jî û zilam jî xwe bi pêş dixin. Cara yekem e ku şoreş li ser bingehê hevpariya jin û zilam bi pêş dikeve û ev taybet e. Ev hêmaneke ku dema me rastiya xwe hinekî dahûrand, bi ser xist û misoger kir. Bêguman dê di vê riyê de hîn zêdetir tekoşîn were dayîn. Pêwîst e biçûk neyê dîtin ku di vê pêvajoya şoreşê de jî di vê têkiliyê de asteke rêgezî û hêzeke pêkanînê ya evqasî berfireh hatiye bidestxistin.

Em dixwazin di artêşbûna jinê de gaveke pêşdetir biavêjin û asta wekhevî û azadiyê bigihînin bingehên saxlem. Ger em tevlîbûna jinê di şerê leşkerî de jî bînin vê astê, jixwe ev tişt di hemû qadên civakî û siyasî de nîşandanê gengaz dike. Ev jî dê bibe şoreşeke ku hîna di serî de çawaniya jin û zilam bi rengekî wekhev û azad dixe rojeva xwe. Ev jî dê bibe pêşketineke şoreşgerî ku nirxên xwe yên navnetewî gelekî bilind in.

Pêşketina PKK’ê wekî partiyeke wiha, dîsa di rizgariya jinê û şoreşa jinê de, rizgariya neteweyî ya Kurdistanê di çawaniyeke wisa de bi pêş dikeve ku dihêle nirxên wê zêdetir pîroz bibin. Me bingehê vî tiştî ava kir û bi hinek hewldanên bisînor ve şansê pêşketinê dayê. Yên ku xwedî îdia ne û nirxekî mezin didin milîtanbûna vê, dikarin zemînê vê rast bi kar bînin û milîtaniya xwedî hêz a jinê, artêşbûna jinê û kesayeta zilam a gelekî xwedî nirx ku hatiye dahûrandin û milîtaniya vê pêk bînin. Serkeftina şoreşê, ji tiştê tê bawerkirin zêdetir, girêdayî derketina holê ya kesayetên wisa yên di nava tekoşînê de ye û şoreşên ku di rêbertiya van de tên meşandin de, meşa ber bi armancên ku hatine danîn ve ye. Kesayetên wiha hîna ji niha ve him ji netewe û civakeke serbixwe û azad re, him jî ji şêwazên wê yên ku heta hêmanên wê hatine daxistin re dikarin rêbertiyê bikin.

Çareseriyeke ku di nava partiyê de hatiye serxistin, ji bo serxistina wê ya di nava civakê de jî pîvanek e. Ji ber wê jî evqas nirxdayîna me ya vê rêgezê nîşan dide ku em çi qasî bi armanca xwe ya civakî re, ku em bi biryar in di dahatûyê de ava bikin, di nava ahengiyekê de ne. Hê ji niha ve xwedîrêgezîbûn tê wateya di rizgarkirina pêşerojê de biîdiabûnê. Hê ji niha ve her çiqasî hewldanên rastî zehmet bin jî, her çiqasî hêdî jî bi pêş bikeve û her çiqasî ji bo we dijwar be jî, avakirineke civakî ku li ser vê bingehê dahatuyê di mercên taybet de tê pîrozkirin, em ê şansê xwe yê serkeftinê bigihînin ewlehiyê.

8  Adar 1994

Ayrıntılar

Görüntüleme: 237

Rêber Apo

Zîlan, xwedavendek e ku divê mirov li ber wê serî bitewîne. Wekî hûn dizanin di dîrokê de qiblexane hene, perestgehên pîroz hene.

Ayrıntılar

Görüntüleme: 398

Wateya wan şehadetên pêşîn pir mezin e. Em berhema wan in. Yên ku dizanin çawa ji şehadetan fêr bibin artêşan ava dikin, civakên nû ava dikin.

Ayrıntılar

Görüntüleme: 486

Rewşa bûyîn û cudabûnê, rewşa serwextbûnê ya xwedî potansiyel e. Cudabûn belkî jî gava pêşî ye ku ber bi serwextbûn û bîrbirinê ve tê avêtin.

Ayrıntılar

Görüntüleme: 539

Çawa ku min got pirsgirêk girîng û rişt e, ji bo me çareserkirina pirsgirêka jinê qezenckirina serkeftina rizgariya netewî û bûyîna xwedî welat e.

Ayrıntılar

Görüntüleme: 549

Banga Aştî û Civaka Demokratîk a 27'ê Sibata 2025'an û Manîfestoya Aştî û Civaka Demokratîk, azadiya jinan wekî mijareke bingehîn a sosyalîzmê destnîşan dikin û çareseriya wê ya hemdem wekî bingeha çareserkirina hemû pirsgirêkên civakî dibînin. Meseleya şoreşa jinan ji hemû mijarên din pêşdetir e. Ez azadiya jinan datînim pêşiyê.

Ayrıntılar

Görüntüleme: 531

Rêber Apo

Hemû têkoşîna min; di wateya rast û di bingehek rast de jina azad, zilamê azad, jiyana azad û bi vê re jî hezkirina rast, ji hevdû hezkirin derxistina holê û serxistine.

Ayrıntılar

Görüntüleme: 557

Rêber Apo

Girîng e ku partiya me, bi nûjenkirina sosyalîzmê re, li ser van mijaran ciddî bisekine, ne tenê xwe bi rizgariya Kurdistanê ve sînordar bike, serîde li Rojhilata Navîn piştre jî tevahî cîhanê de li ser esasê têkoşînên cîvakî yên nû de mijara jinê de jî nêzîkatiyek pir bi îdda û afirîner nîşan bide.

Ayrıntılar

Görüntüleme: 574

Rêber APO

Xwedawenda jin a navdar ya Hîtît ê Puduhepa, bi eslê xwe Hûrî ye. Xuya dike ku ew nûnera dawîn a mîrata jinan di çanda herêmê de ye. Gutî, Kassît bi navê xwe yê nû ve Mîtanî şaxên Hûrî nîşan didin.

Ayrıntılar

Görüntüleme: 1013